Siedzę w fotelu, trzymam w ręku książkę. Jeszcze pachnącą farbą drukarską książkę o piwie. Pierwszą książkę piwnego blogera z Polski. Moją książkę! Efekt niesamowitej przygody, którą zawdzięczam faktowi, że kilka lat temu podjąłem strategiczną decyzję: „mamo zostanę piwnym blogerem”. No ale od początku jak to było.
Ty się znasz na piwie, to powiedz mi, które jest najlepsze? Nie raz, nie dwa słyszałem to pytanie. Zazwyczaj wtedy popadam w teatralną zadumę i staram się powiedzieć coś mądrego.
Zbliża się koniec wszelkich polskich bolączek. Dzielni panowie z okolic polityki znaleźli rozwiązanie i już teraz nie będzie głodu, bezrobocia, chorób. Wszystko to zostanie zlikwidowane wraz ze źródłem wszelkiego zła: niską ceną alkoholu. Od 2016 roku najtańsze piwo ma kosztować 4 złote, a to wszystko (podobno) dla naszego dobra. Jest się czego bać, a może trzeba się cieszyć (bo cieszyć się nam kazano – ze wszystkiego)?
Piwo ciemne? Dziękuję, ale nie lubię ciemnego piwa! Zdarza się wam słyszeć takie teksty? A może czasami i Ty, drogi czytelniku udzielasz takiej odpowiedzi? Dziś chciałbym Cię przekonać, że ciemne piwo może Ci smakować, nawet jeśli z definicji piw ciemnych nie lubisz.
Na Facebooku w dzień targowy takie słyszy się rozmowy: „Jeden z piwnych festiwali to już z deka wiochą wali!
Puryści językowi szykujcie widły, sztachety i pochodnie! Dzisiaj bowiem będziemy pić „złocisty trunek” w „kuflu na nóżce”, a wszystko to zakradając się na „dach browaru” lub jak kto woli „browara”.
Zmiany, zmiany, wielkie zmiany w najciekawszym z polskich browarów koncernowych. O pardon, nie koncernowym, a rzemieślniczym – bo tak teraz w „wielkim świecie” wypada mówić o Browarze Zamkowym Cieszyn z co raz bardziej zacieraną nazwą „Brackie”.
Przyznam szczerze, że trochę nie doceniałem belgijskiej sztuki piwowarskiej, stojącej na lekko przykurzonych półkach większości hiper- i supermarketów. Ostatnio jednak miałem okazję odświeżenia pamięci, a także spróbowania kilku „klasyków”, które omijałem szukając czegoś pozornie ciekawszego.